Lamai Chalet

Op gehuurde scooters reden we – mijn vrouw, mijn zoontje en ik – over de zinderende wegen van Ko Samui. Om bij de zee te komen, sloeg ik abrupt een pad in naar iets dat leek op een resort; rechts stonden wat hutjes en links achteraan bij het strand was een overkapt restaurant. We stapten af, en ik liep een paar keer onderzoekend heen en weer, qua opzet had dit terrein namelijk veel weg van het resort waar ik vroeger vaker was gekomen: Lamai Chalet. Maar de hoge palmbomen zag ik niet en er was een zwembad dat ik niet kon plaatsen, en andere hutjes. Toch moest dit het wezen, het kon haast niet anders, de tijd was er onverbiddelijk overheen gegaan. Voor de zekerheid vroeg ik aan een Thaise medewerkster of die Zwitser hier nog de eigenaar was. Hij bleek ‘gone’. Er viel niet uit op te maken of hij nu dood was of nog leefde, maar dit betrof dus werkelijk de plek van toen.
Steevast zat de Zwitser daar onder de overkapping op zijn vaste plek aan tafel, gebogen in een groot zwart overhemd en een schuin oog op de aldoor ratelende tv. Als er iets niet helemaal goed ging kon hij opeens in het Thais uitvallen naar het personeel, dat dan alle kanten uit stoof. Onachtzaam was ik eens op zijn plek gaan zitten, toen stond hij een poos radeloos te draaien tot ik eindelijk opstond en zijn plek vrijkwam. Elke middag stapte hij op de scooter en reed het terrein af om zich thuis te gaan te douchen. Nu stond de tafel leeg, en het was niet eens eenzelfde soort boomstamtafel maar eentje van plastic. Had die tropische sfeer van destijds slechts tussen mijn oren gezeten, of was het nu werkelijk zo anders? Niets hier zou me nog in vervoering brengen. We lieten de scooters staan en wandelden over het lange strand van Lamai, we doken in de warme golven, wandelden weer verder, gingen in het zand zitten, en keken alvast uit naar een resort voor de volgende nacht. Lamai Chalet zou het niet meer worden, die tijd was voorbij en ik beleefde de dingen klaarblijkelijk anders. Later in de taxi vertelde een spraakzame chauffeur, dat de vorige eigenaar van Lamai Chalet nog leeft, hij had hem gister nog op een scooter voorbij zien rijden. Ze noemen hem ‘Pompoei’ en sommigen menen dat hij een Amerikaan is. Wellicht had de chauffeur gelijk en blijkt de Zwitser achteraf een Amerikaan.

Gerelateerde artikelen