Man verdronken

Ik was op mijn werk en ik zag mijn vrouw via Facetime bij ons thuis in de tuin staan, op de achtergrond klonken sirenes. Even later cirkelde er een helikopter boven haar rond, en er voer een bootje van de brandweer in het meer achter ons huis. ‘Bah,’ zei mijn vrouw met een benauwd gezicht in het schermpje van mijn mobiel, ‘volgens mij zijn ze naar iemand aan het zoeken’. Later op de avond was op internet te lezen, dat het lichaam van een vijfendertigjarige man in het meer gevonden was.

Bij ons in de wijk deden verschillende verhalen de ronde. De man moest tijdens het zwemmen aan een hartstilstand zijn overleden, anders verdronk je zomaar niet. Anderen wisten dat het waarschijnlijk om een asielzoeker ging, maar dat was niet helemaal zeker.

De volgende dag wandelde ik met de hond langs de plek des onheils. Niets deed denken aan de tragische gebeurtenis van gister; kinderen spartelden en speelden in het water, er klonk vrolijk gegil. Tussen de tafeltjes van het naastgelegen restaurant was een medewerker bezig, aan wie ik vroeg of hij misschien iets wist van de verdronken man. Maar de medewerker was gister vrij geweest. ‘Mensen hebben hem geloof ik van de steiger zien duiken, hij wilde naar het vlot zwemmen.’ De medewerker wees naar het bord waarop een waterstand van 70 centimeter stond aangegeven, nabij de steiger. ‘Misschien is het daar al misgegaan?’ Hij trok zijn schouders op.

Rustig liep ik met de hond over de lange steiger, vanwaar de man mogelijk het water in zou zijn gedoken. De steiger was vrij hoog nu vanwege de lage waterstand, en in het glanzende wateroppervlak onderscheidde ik een boomstammetje dat voorbijdreef en enigszins deed denken aan een menselijk lichaam, maar dat was natuurlijk verbeelding. Aan het eind van de steiger stond op de hoek een leeg bierflesje. Ik pakte het op en las het etiket: ‘Desperados beer.’ In mijn hoofd rinkelde een zacht alarmbelletje.  

Ook de volgende dag, wandelde ik met de hond langs het water en de steiger. De gebeurtenis bleef aandacht vragen. Wie was hier verdronken en wat was de oorzaak geweest? Nu zwommen er geen kinderen, maar met veel getrompetter kwamen er twee bootjes aanvaren met daarin een fanfaren band; langzaam voeren ze over de plek waar eergister de onbekende man de strijd om het leven had verloren. Wisten zij veel; zij bliezen de toeters en sloegen vol overgave de trom. Blijkbaar was er iemand jarig want de melodie die over het meer schalde was van: lang zal die leven.  

Het leven gaat door, dacht ik, maar de mensen leven achteloos langs elkaar heen. Het leven: wat is dat eigenlijk? Ik nam me voor, als het lukte, vanaf nu niet meer in algemene termen te denken, slechts in bijzonderheden. Het leven, daar is geen sprake van. We zijn afzonderlijke levenden onder elkaar.  

De dag erna, appte ik een kennis die bij de plaatselijke hulpdiensten werkzaam is. Of hij wellicht iets wist? Hij bleek erbij te zijn geweest toen de man boven water werd gehaald.

‘Vanwaar de interesse?’ appte hij terug.

‘Het was zowat in mijn achtertuin. Ik zou willen weten wie er verdronken is en hoe het gebeurde.’

’32 jaar. Buitenlander, droeg lange broek, schoenen en een shirt.’

‘Zelfdoding?’

‘Denk ik niet… volgens omstanders wilde hij naar het ponton zwemmen.’

‘In kleding? Dat doen niet veel mensen.’

‘Zal niet de eerste buitenlander zijn die dat niet snapt.’

Misschien had de kennis gelijk en wilde de man in kleding naar het vlot/ponton zwemmen. Zou hij zoiets geprobeerd hebben terwijl hij wist dat hij niet kon zwemmen? De bodem loopt regelmatig schuin af, dus hij zou niet verrast kunnen zijn door plotselinge diepte. Kreeg hij opeens kramp, of toch een hartstilstand? Het water is niet al te koud meer. Of toch die Desperados? Misschien was het wel een vluchteling, die de overtocht over de middellandse zee goddank had overleefd en nu hier in dit plasje verdronken is? Zou kunnen.

Volgens een andere medewerkster van het nabijgelegen restaurant, die ik vanmorgen even aansprak, zou het om een Syriër gaan die een hartstilstand kreeg toen hij een eindje ging zwemmen. ‘Geen fijne gebeurtenis,’ zei ze tegen me, maar voordat ik verder iets kon vragen was ze al verdwenen.

Reageer

Gerelateerde artikelen