Onder leeftijdgenoten

In deze kazerne kijk je vanaf de koffietafel door een groot raam uit op een rotonde; het is vakantietijd, met enige regelmaat draaien auto’s in een kringetje rond. ‘Ja,’ reageer ik als het over de oude dag gaat, ‘maar vanaf je vierenzestigste is de regeling voorbij en krijg je niks meer. Dan mag je je eigen pensioentje voortijdig gaan leeghalen.’ Het gesprek aan tafel neemt wendingen, stemmen verheffen, en al gauw ontstaan er andere interessante inzichten. Beneden in het instructielokaal doen we de presentatie die laatst door de leiding werd gegeven nog eens dunnetjes over. Op onze manier. Vanuit ons oogpunt. Voor de een lijkt het mee te vallen, de ander krijgt te stellen met een pensioengat van minstens drie jaar. We lossen de problemen ter plekke op met humor doorspekte verontwaardigingen. Tijdens de dag gaat twee keer het alarm en met gepaste snelheid klimmen we in de wagen. Rukken uit. Het blijkt niet veel te zijn. Tijdens het sporten in het sporthok stroomt het zweet van de hoofden. Naast me op de hometrainer, zegt een collega: ‘Wat hebben we het toch slecht hè?’ hij glimlacht. Behoorlijk wat toestellen zijn in gebruik, de leeftijdgenoten hebben er zin in vandaag. Al stampend op de crosstrainer, breng ik uit: ‘Ja, we hebben het goed zolang we werken.’

Gerelateerde artikelen